Northwoods Minnesota USA

05 July 2010

In alle hectiek is het blog er een beetje bij ingeschoten. Slordig natuurlijk. Jan riep het al dat we hier geen tijd voor hadden. Hij had gelijk. Toch ga ik een poging wagen om minimaal om de 14 dagen een stukje te schrijven. Afgelopen week ben ik op bezoek geweest bij grootmeester Jim Brandenburg. Vooral ter voorbereiding van de workshop. Het lijkt allemaal eenvoudig, en in principe is dat het ook,  maar een voorreis is gewoon noodzakelijk. Dit heb ik nog van Fred Hazelhoff geleerd. Hij deed nooit een fotoreis of workshop zonder degelijke voorbereiding. Uiteraard was ik wel eerder in the Northwoods geweest maar het is toch handig om vooraf exact de route te volgen die je later met een hele groep gaat doen. Uiteindelijk leid zo een bezoek dan toch tot relatief veel kleine aanpassingen. Zo bleek dat bepaalde kano’s helemaal niet zo stabiel waren. Toch wel prettig te weten als je de deelnemers in een boot stopt met hun dure apparatuur. Kleine moeite omdat te regelen maar je moet er niet aandenken dat je er mee geconfronteerd wordt als je daar met de groep staat. En zo waren er de nodige details.  Kortom een nuttige reis. Maar ik heb natuurlijk oook gebruik gemaakt van de kans om één van mijn favoriete vogels te zien en te fotograferen. De ijsduiker, of liever op zijn Amerikaans: Loon. Een fantastische vogel met een adembenemend geluid. En geheel ongelukkig was ik niet. Perfect licht en een paar met twee kuikens dat zich nergens wat van aantrok. En als Jim Brandenburg dan de boot bestuurd, hij weet als geen ander hoe dat te doen, dan kan het niet meer stuk. Maar de ultieme ervaring is toch het horen van deze prehistorische vogels. Naar mijn idee het mooiste vogelgeluid dat er bestaat. Weer een prachtige ervaring rijker en een berg  gigabytes aan beeld.

Danny Ellinger

Klik op deze link voor het geluid van de ijsduiker: LOON CALL

IJsduiker of Common loon, Lake Discovery, MN, USA

IJsduiker of Common loon, Lake Discovery, MN, USA

Red-winged blackbird, Moose lake, MN, USA

Weidevogels, de laatste kans

24 March 2010

Vandaag was het dan zover. Meer dan een jaar heb ik er aan gewerkt en is de film ‘weidevogels de laatste kans’  in opdracht van het ministerie van Landschap, Voedselkwaliteit en Natuur gelanceerd. Sterker ik heb er eigenlijk vijf jaar aangewerkt. Oorspronkelijk wilde ik eigenlijk een film maken over de ongelooflijke bak geld die we met zijn allen uitgeven voor het behoud van weidevogels, maar in feite niet meer was dan een verkapte subsidie. Grote hamvraag daarin was steeds weer wat ik daar mee had bereikt. Een hoop ophef, misschien wel journalistieke roem maar had ik er de zaak mee gediend? Uiteindelijk heb ik het dus niet gedaan en geprobeerd een film te maken die een brug kon slaan maar ook een verandering in denken teweeg kan brengen. Nota bene LNV gaf mij die kans.

Voor mij is het duidelijk: weidevogels zijn in de huidige landbouw volkomen kansloos. De bemesting, waterstanden en vroeg maaien maken het onmogelijk dat een weidevogel een kans maakt. Neststokken en beschermers werken gewoon niet. De zware bemesting en lage waterstand doen het gras zo snel groeien dat je het al in begin mei moet maaien, als je het niet zou doen heb je er niks aan en weidevogels ook niet:  het is te monotoon en staat te dicht op elkaar zodat kuikens er niet doorheen komen maar ook geen voedsel vinden. Met een hogere waterstand en zeer matige ruige bemesting rem je gras groei en hogere biodiversiteit en het beetje ruige meest geeft net dat extra voor weidevogels. Zo simpel is het eigenlijk.

Het gaat me niet alleen om de weidevogel maar ook het landschap. Ook het behoud van een biodivers cultuurhistorisch landschap is een aspect dat zwaar weegt. Als ik soms door die door varkensmest vergiftigde gifgroene polders rij ga ik niet alleen over mijn nek van de lucht maar ook ziet het er niet uit. Om van de gezondheidsaspecten maar niet te spreken. Het is nu bijvoorbeeld al bekend dat zaken als Q-koorts nu juist in dit soort monotone gebieden voorkomt en niet in gebieden met een hogere biodiversiteit in het land. Wetenschappelijk moet het misschien nog worden bewezen maar we kunnen op ons klompen wel aanvoelen dat hier een logica in zit.

Ik zeg altijd maar dat anderen moeten zeggen als iets goeds doet of goeds hebt gemaakt. Maar toch was ik vandaag wel een beetje trots. Ik zie mijzelf 6 jaar geleden nog staan als een soort Don Quichot bij de Europese commissie. Een verhaal afstekend over ons landbouwbeleid. Ik was een verrader die zijn eigen land ophing; de bedreigingen waren niet van de lucht. Zeker niet toen ik een boer had aangegeven voor het dood maaien van kuikens. Het was, samen met Ton Pieters, Staatsbosbeheerboswachter en weidevogelvechter in hart en nieren, een enorme strijd. En nu stond ik hier vandaag. Samen met Ard Schenk (ik had Schenk gevraagd om in de film de presentator te zijn) en de minister van LNV Gerda Verburg en een zaal vol boeren en vrijwilligers. Een kleine glimlach en gevoel van trots kon ik niet onderdrukken. We hebben de vele miljoenen nog niet subsidie nog niet waar we ze eigenlijk hebben willen en ook hebben we de weidevogels nog lang niet gered. Maar dat na vijf jaar de minister van Landbouw een film in ontvangst neemt die 180 graden haaks staat op wat 5 jaar terug werd verkondigd was toch wel een mijlpaal.

Met een klein groepje medestanders, en jarenlang tegen de stroom in roeien, stond ik daar toch maar. En dat alleen maar omdat ik mijn verhaal kon ondersteunen met foto’s (en ook nu dus een film). Maar primair met foto’s en een powerpoint presentatie. En daar mee het hele land door. Zaaltjes in het achterland, maar ook op het Haagse pluche. Een bewijs dat je met fotografie en een goed verhaal veel kunt bereiken. Dus mocht ik vandaag best een beetje trots en blij zijn.

Danny Ellinger